Sinds 25 mei 2018 is de nieuwe privacywetgeving van kracht. De AVG gaat ook aan de deur van de journalist niet voorbij. U hebt er dus recht op om te weten hoe ik met uw persoonsgegevens omga.

Allereerst maak ik voorafgaand aan een interview duidelijk kenbaar waarvoor ik de informatie wil gebruiken. Over het algemeen is dat een artikel of een journalistiek verhaal. Ik vertel u voor welk medium het artikel geschreven wordt, en als het kan vertel ik u ook de verschijningsdatum.

Voorafgaand aan het gesprek informeer ik u nogmaals over mijn intenties. Daar voeg ik aan toe dat ik u weliswaar het hemd van het lijf zal vragen, maar dat u me geen dingen moet vertellen waarvan u achteraf spijt krijgt. Dat is uw verantwoordelijkheid en de faire deal.

Als het artikel klaar is, stuur ik het toe voor de check op feitelijke juistheid. De informatie in mijn aantekeningen die ik niet gebruik, bewaar ik nog zo'n drie maanden (voor het geval dat de redactie nog vragen heeft).

Aangezien ik geen enkele aandrang voel om informatie te bewaren die ik niet voor publicatie wil gebruiken, en aangezien ik daar ook geen ruimte voor heb in mijn kleine kantoor, gooi ik mijn aantekeningen na drie maanden weg. Met andere woorden: alles wat u me verder nog verteld hebt, verdwijnt in de papierversnipperaar en/of achter de een of andere grijze hersenkwab in mijn hoofd.

Mocht u hier nog vragen over hebben, laat het dan even weten. Ik beantwoord graag alle vragen en laat u graag weten wat mijn bedoelingen zijn.

Autorisatie van teksten

Voor journalistieke teksten geldt dat ik het concept vrijwel altijd voorleg aan de geïnterviewde voor de check op feitelijke juistheid. Om dit delicate aspect van het journalistieke metier in goede banen te leiden, probeer ik het proces zoveel mogelijk te sturen, zodat we het spel correct spelen.

Voorafgaand aan het gesprek stuur ik meestal een vragenlijst -maar niet altijd, soms is er een reden om het juist niet te doen. Een vragenlijstje wordt als prettig ervaren in verband met een stukje voorbereiding.
Als ik het artikel heb uitgewerkt, gaat het naar de geïnterviewden. Zij krijgen eenmalig de gelegenheid de concepttekst te screenen. Correcties op feitelijke onjuistheden wil ik graag zo beknopt mogelijk en duidelijk zichtbaar terug. Suggesties voor verbeteringen zijn uiteraard welkom, maar het blijven suggesties. Ik bepaal zelf of ik er iets mee doe.
Met deze eenmalige correctieronde ligt de regie weer bij mij. Mijn vak als tekstschrijver is de correcties beoordelen en wegen en bepalen of het nodig is ze door te voeren. Ik ga daarover geen discussie meer aan met de geïnterviewde, die zijn zegje heeft kunnen doen.

Blijken er achteraf toch zwaarwegende argumenten te zijn om een passage of formulering te schrappen of te wijzigen, dan moet daar uiteraard over gesproken kunnen worden. De nadruk ligt hier wel op 'zwaarwegend'. Geen wissewasjes en details maar belangrijke zaken waar in alle redelijkheid over gesproken moet worden. Op die basis komen we er altijd uit.