Mark Vijver: gekoeld, opgewarmd en na negen dagen wakker gekust.
Ontwaakt uit coma: hij rent weer een halve marathon
Gepubliceerd op maandag 10 augustus 2026
Mark Vijver (53) kreeg op 20 februari 2020 een hartstilstand tijdens het hardlopen. Dat leek het einde maar was het begin van iets nieuws. “Wakker worden uit mijn coma was het meest surrealistische moment in mijn leven. Alsof iemand door mijn hersenpan heen op een knop drukte. Sindsdien ben ik niet meer bang om dood te gaan.”
“Wat er op donderdag 20 februari 2020 rond 09:00 uur in de ochtend is gebeurd, weet ik alleen van horen zeggen. Ik heb hardgelopen, schijnt het, in het Valckensteinse bos in Poortugaal. Daar werd ik getroffen door een hartstilstand. Pats-boem! Mijn runtracker stond stil op 832 meter. Twintig minuten had ik geen hartslag. De zevende schok van de AED-apparatuur bracht uiteindelijk een lichte hartslag op gang, waarna ik meteen ben geopereerd.
Ik was 17 jaar getrouwd, vader van twee dochters en eigenaar van twee goedlopende bedrijven in de golfwereld: touroperator voor golfreizen en bedrukker van golfballen. Ik had het behoorlijk goed en niets te klagen. In mijn vrijetijd was ik veel met sport bezig: golfen, fitness en vijf keer per week hardlopen. Met mijn gezondheid leek alles in orde. Ik voelde wel soms iets in mijn borst en was daar al eens mee naar een arts geweest. Die zag er niks alarmerends in. Dat was achteraf een misvatting. Ik bleek twee verstopte aderen te hebben.
Negen dagen lag ik in coma. Om hersenbeschadiging zoveel mogelijk te voorkomen, werd ik gekoeld naar 33 graden. Na vier dagen werd ik opgewarmd naar 37 graden in een poging om me wakker te krijgen. Geen resultaat. Ik werd nog eens gekoeld en vijf dagen later opnieuw opgewarmd. Toen gebeurde er iets waar ik eigenlijk geen woorden voor heb. Het leek alsof er door mijn hersenpan heen iemand op een knop drukte bovenin mijn hoofd. Vanuit het niets voelde ik mijn eigen bewustzijn. Het bleef donker, ondanks dat het buiten licht was. Ik kan niet zeggen of het vijf seconden of vijf minuten duurde voordat ik mijn ogen opende. Dat was het meest surrealistische moment in mijn leven.
Ik moest maanden revalideren. Dat heb ik thuis gedaan. Op 15 maart 2020, de dag dat de lockdown werd afgekondigd, werd ik ontslagen uit het ziekenhuis. In hersteloord Rijndam mocht ik vanwege corona met niemand contact hebben. Toen heb ik aangegeven dat ik dan net zo goed thuis kon herstellen. Vijf dagen later gaf mijn vrouw aan dat ze wilde scheiden. Het was op -ik wil daar verder niks over zeggen vanwege de kinderen. Daar zat ik dan. Ik was kostwinner maar kon amper lopen.
De hartstilstand heeft mij gemaakt tot de mens die ik vandaag ben en wil zijn. Als ik het had gewild, had ik voor de rest van mijn leven een uitkering kunnen hebben, maar dat is niet wie ik ben. Ik voel me geen slachtoffer. Ik kijk vooruit naar een mooie toekomst en heb iedere dag zin in het leven. De afgelopen zes jaar heb ik mij losgemaakt van alle negativiteit in mijn leven en ben ik me gaan omringen met alleen maar mooie mensen. Daar zit het geluk. Ik kijk niet meer naar wat ik niet heb maar naar wat ik nog wel heb. Die positieve instelling heb ik eigenlijk altijd gehad. Met alles wat je overkomt, kun je twee dingen doen: jezelf de put in praten of accepteren wat er is en denken in kansen. Ik besef iedere dag hoeveel geluk ik heb gehad. Ik ben dankbaar voor alles wat me overkomt. Vandaag geniet ik van dit interview, morgen kijk ik wel weer verder. Als ik morgen wakker word, ga ik er een mooie dag van maken.
Dat ik hier zit is een wonder. In het Valckensteinse bos kwam ik bijna mensen tegen. Die ochtend wel. Net voordat het gebeurde, liep ik een vrouw met een loslopend hondje tegemoet. Het hondje treuzelde, de vrouw keek toevallig achterom en zag mij liggen. De ambulance was snel ter plekke. De cardioloog vertelde mij achteraf over de 80/80/80-regel. Van de 17.000 Nederlanders die elk jaar een hartstilstand krijgen, haalt 80 procent het ziekenhuis niet levend. Van de 20 procent die het wel haalt, overlijdt 80 procent alsnog. Dan blijft er 4 procent over en daarvan heeft 80 procent kwalitatief geen leven meer. Ik behoor tot die 1 procent geluksvogels die gewoon weer verder kunnen. Vorig jaar heb ik de halve marathon gelopen in 1.59.11.
Materieel gezien ben ik veel kwijtgeraakt. De bank wilde me geen lening geven om mijn vrouw uit te kopen. Ze noemden geen reden maar het was natuurlijk de hartstilstand. Banken zeggen dat ze je helpen in moeilijke tijden, maar als je niet meer interessant bent, proberen ze je te elimineren. Ik weet dat dat nogal een statement is. Toch heb ik het zo ervaren. Voor de bank bestond ik niet meer. Ik werd als het ware uit de maatschappij gegooid en kon geen huis meer kopen. Om die reden ben ik een nieuwe carrière begonnen.
Al sinds 2016 was ik geïnteresseerd in crypto en blockchain. Na mijn herstel heb ik de domeinnaam Tokenization.eu gekocht. Ik ben een start-up begonnen die zich bezighoudt met het omzetten van fysiek en digitaal eigendom in digitale tokens voor transparante en veilige overdracht van eigendom. Omdat veel grote bedrijven ermee bezig zijn, ga ik er vanuit dat 99 procent van de samenleving uiteindelijk wordt getokeniseerd. Banken, notarissen en makelaars zullen straks overbodig zijn omdat het stukje eigendom en het daarbij behorende vertrouwen worden vastgelegd in een blockchain. Daar geloof ik in. Als ik mijn bedrijf verder kan laten groeien, is dat een lange neus naar de banken.
Door mijn hartstilstand heb ik geleerd hoe krachtig ‘vertrouwen in eigen kunnen’ is. Als je vertrouwt op wie je bent, en positief blijft, dan openen zich deuren waarvan je nooit had gedacht dat ze bestonden. Mijn ervaring bewijst ook dat een hartstilstand niet het einde hoeft te zijn. Het kan het begin zijn van een nieuwe start. Ik sta bewuster in het leven, leef meer in het moment en ben niet meer bang om dood te gaan want dat is eigenlijk al gebeurd. De rest is een cadeautje.”
